Ohm My Running

Ohm My Running – Semi Marathon de Paris Race Report

Een korte flashback naar drie weken geleden, de dag dat ik de halve marathon van Parijs liep; ofwel de Semi Marathon de Paris. Helaas ben ik mijn runnershigh van die dag alweer kwijt, maar jemig wat was ik high. Ik heb echt intens genoten van de hele wedstrijd! Wat een ervaring! Ik neem jullie graag nog even mee naar DE dag.

D-Day

Het is 5 maart 2018 oftewel D-Day de wekker stond om half zeven,  het is zover, de dag van de halve marathon van Parijs. De dag waar ik al zo lang naar uit had gekeken. De dag waarop alles samen hoort te vallen; de maanden lange voorbereiding, de spanning, het gevoel te hebben niet goed voorbereid te zijn, de semi vastberadenheid om sowieso de eindstreep te gaan halen ook al kom ik kotsend, jankend of kruipend de finish over. Kortom; alle gevoelens die een mens kan hebben kwamen die ochtend voorbij. Er is geen weg meer terug, het is nu of nooit.

Als een echte “runner” had ik de avond daarvoor mijn outfit klaargelegd en mijn ontbijtje alvast voorbereid. Ik ren namelijk zeer goed op overnight oats. Dus mijn dag begon met een heerlijk zelfgemaakt ontbijtje en een banaan. Onderweg naar de start nam ik nog een grote kop thee die ik kocht in de metro. Een beetje extra vocht en warmte kan zeker geen kwaad.

Ruim op tijd kwam ik bij de locatie aan om mijn tas af te geven. Nog even snel een dixiebezoek om mijn zenuwplasje weg te brengen en ik ben klaar voor de start! Dat “nog even snel” viel enorm tegen. Ik heb bijna 45 minuten in de rij gestaan bij de dixies waardoor ik de officiële start van mijn tijdvak gewoon gemist heb.

21 natte kilometers

Eenmaal bij de start aangekomen begon het te regenen, dit was al wel voorspeld (de kans op regen die ochtend was 80 procent), maar dan is het toch een kleine teleurstelling als het daadwerkelijk begint te regenen als je net je eerste passen over de startlijn hebt gezet.

De eerste kilometers was ik alleen maar keihard aan het genieten! De regen deerde me niet echt. We liepen een hele mooie route langs de Seine, er was genoeg te zien onderweg. Tussen de tien en veertien kilometer kregen we een aantal tunnels achter elkaar, ik geloof een stuk of vier. NIET TE DOEN! Op zich waren ze goed te doen, maar mijn knie vond het iets minder leuk. Na de laatste tunnel begon ik een zeurderig gevoel in mijn knie te krijgen.

Niet teveel aandacht aan besteden en rustig in hetzelfde tempo proberen door te lopen. Iets na het 16 kilometer punt stond de laatste drinkpost. Hier heb ik even een pauze ingelast. Ik heb op mijn gemak een bekertje water naar binnen gewerkt, een plak koek en een stukje fruit, om me vervolgens op te maken voor de laatste kilometers. Dat was een verstandig besluit. Ik kreeg echt hernieuwde energie van mijn kleine pauze en het lukte me om hetzelfde tempo weer op te pakken.

Doodsmak

Ambulances reden af en aan, ik zag veel mensen wandelen en uitvallen tussen de 16 en 21 kilometer, maar gelukkig kon ik mijn eigen tempo vasthouden en kreeg ik niet de behoefte om te gaan wandelen. Ik voelde me nog aardig fris totdat op kilometer 19 een man achter me in elkaar zakte. Ik hoorde de doffe klap van zijn knieën tegen het asfalt, draaide me om en zag hem vervolgens naar achteren vallen met zijn hoofd op de grond. Het was alsof zijn lichaam het van het ene op het andere moment begaf. De schreeuw van onmacht van zijn hardloopmaatje hoor ik tot op de dag van vandaag nog steeds.

Mijn gedachten gingen gelijk met me aan de haal, terwijl ik nog maar 2 km van de finish verwijderd was; waarom moest ik per se een halve marathon lopen? Dat kan ook gewoon niet goed zijn voor een mens? Tegenover wie moest ik mezelf zo nodig bewijzen? Zo lang lopen is ook gewoon niet gezond.

De laatste loodjes

Oké Iris, schakelen, je bent er bijna, je gaat nu niet opgeven. Voor die man wordt goed gezorgd, dit hoef jij niet te doen. Jouw taak is nu om te finishen, je bent er bijna. Wat is nou twee kilometer? Even doorzetten, je kunt het! Ik weet niet hoe ik de laatste twee kilometer gedaan heb, maar het is me gelukt. Eenmaal over de finish kreeg ik een enorme lach-kick. Ik heb het “gewoon” gedaan! Ik heb een halve marathon gerent, en wat voor een! En check die medaille, echt zo mooi ♥♥♥

De voorbereiding verdient absoluut geen schoonheidsprijs, maar ik heb het gewoon gedaan! Zo trots. Dit was echt de mooiste en zwaarste run die ik ooit gedaan heb. Grappig genoeg heb ik nu (drie weken later) alleen maar zin om weer een nieuwe run te plannen. Uiteraard wel in het buitenland, dat geeft toch een extra dimensie aan de beleving. Dus ik ga even nadenken welke halve marathon ik volgend jaar ga lopen. Iemand nog leuke ideeën? Laat het me weten.

Zonnige hardloopgroet,
Iris