Ohm My Philosophy·Ohm My Soul

Wie ben ik in essentie?

Wat als je geboren wordt in een wereld, met het gevoel dat je er niet goed tussen past?
Al van kleins af aan loop ik rond met de vraag: ‘wie ben ik’? Na jarenlang studeren, werken en reizen blijft deze vraag als een rode draad door mijn leven lopen: ‘Wie ben ik in essentie’?
Is dit voor jullie ook herkenbaar? Ik draag dit gevoel al mijn hele leven met mij mee en soms voel ik me daarin best alleen. Ik ben altijd maar zoekende en lijk daarin geen rust te kunnen vinden.

Ik heb altijd het gevoel alsof ik gewoon niet mee kan komen met de rest. Het lijkt alsof de wereld vol zit met mensen die houden van drukte, snelheid, harde muziek, carrière maken, overvolle agenda’s etc. Alles moet beter, sneller, meer, de wereld wordt harder en de deadlines worden elk jaar uitdagender. De wereld is heel individualistisch aan het worden. Ik mis steeds vaker de verbinding met mensen, met de natuur en met alles en iedereen om mij heen.

when-you-are-born-in-a-world-you-dont-fit-17772910

Voor mijn gevoel word ik constant tussen twee werelden heen en weer geslingerd. Het leven dat ik dacht dat ik wilde (mooie carrière, groot huis, geen geldzorgen etc.) en het leven dat eigenlijk het beste bij mij past (rust, regelmaat, de verbinding met andere mensen). Ik heb een ontzettend leuke baan bij een groot internationaal bedrijf, iets waar ik altijd van droomde, maar onlangs kwam ik deze quote tegen:

I think careers are a 20th century invention and I don’t want one!

Dit heeft me aan het denken gezet. Hoe mooi is het dat je ergens voor kiest wat niet standaard is. Lang heb ik geprobeerd om overal toch maar gewoon aan mee te doen, maar inmiddels ben ik erachter gekomen dat ik er gewoon niet voor gemaakt ben, ik zit gewoon anders in elkaar. Wat ik nodig heb is verbinding, ik ben erg gevoelig en heb veel rust en ruimte nodig.  Ik ben steeds meer aan het worden wie ik in essentie ben. Het is een enorme zoektocht, die me tot nu toe heeft geleid naar het pad van yoga en meditatie. Ik ben heel benieuwd waar ik uiteindelijk terecht kom.

Herkennen jullie deze struggle?

Liefs,
Iris

Ohm My Soul

Hoogsensitief: een constante balans zoeken tussen overprikkeling en onderprikkeling

De aandacht voor mensen met hoogsensitiviteit neemt de laatste jaren steeds meer toe. Door de publicatie van “bekende” mensen die hun eigen verhaal delen en ervoor uit durven te komen dat ze hoogsensitief zijn, gaat het taboe gelukkig steeds meer van dit onderwerp af.

Wat me wel opvalt, is dat er vaak alleen gesproken wordt over overprikkeling en dat er nog weinig stil wordt gestaan bij onderprikkeling.  

Onderprikkeling is vaak het gevolg van overprikkeling, althans dat is bij mij het geval, dus bij jullie wellicht ook. Als ik overprikkeld ben geraakt door bijvoorbeeld teveel afspraken in mijn agenda, dan hoor ik mezelf vaak zeggen dat ik graag in winterslaap wil, op vakantie wil of naar huis wil (ook al ben ik thuis). Ik wil dus weg, weg van alle prikkels, het liefst wil ik alleen zijn en helemaal niks meer doen. Ik wil van de snelweg van het leven af. Zo voelt dat voor mij.

Wat ik in het verleden dan in zo’n geval deed, is een dagje vrij plannen. Zodat ik even helemaal bij kon tanken. Ik kon dan echt een hele dag op de bank liggen tv kijken en met de katten knuffelen. Alleen aan het einde van de dag voelde ik me vaak nog beroerder dan daarvoor. Nu weet ik dat dit voor mij dus ook geen oplossing is. Ik kan de overprikkeling niet compenseren met een dagje niks doen. Dit werkt niet voor mij. Ik raak hierdoor onderprikkeld.

hoogsensitief

Nog even kort samengevat:

Overprikkeling
Bij overprikkeling zijn er teveel prikkels of indrukken bij je binnengekomen. Overprikkeling ontstaat als er meer informatie (van bijvoorbeeld de zintuigen) wordt ontvangen, dan dat er aan informatie verwerkt kan worden. Deze informatie worden ook wel indrukken of prikkels genoemd. Als je hersenen en zenuwstelsel overprikkeld zijn, komt alles extra hard binnen. Door overprikkeling kunnen er allerlei klachten optreden zoals, chronische vermoeidheid, burn-out, lusteloosheid, kort lontje, slechte concentratie etc.

Wat zijn dan die prikkels?
Prikkels of indrukken kunnen van veel dingen afkomstig zijn, zoals: geluid, licht, geur, temperatuur, teveel afspraken, emoties, gesprekken, nieuws uit de krant of van televisie, informatie uit een boek of tijdschrift.

Onderprikkeling
Bij onderprikkeling krijg je te weinig prikkels binnen, waardoor je sympatisch zenuwstelsel te weinig wordt gestimuleerd. In dit geval krijgt je brein te weinig adrenaline en wordt je moe, ontevreden en kun je je erg down gaan voelen.

Vaak volgt onderprikkeling na overprikkeling. Belangrijk is om ervoor te zorgen dat je in balans blijft. Overprikkeling blijft je waarschijnlijk overkomen, maar zorg dan in elk geval dat je daarna niet onderprikkeld raakt.

Mijn tip: leer jezelf kennen. Ga nadenken over wat je fijn vind om te doen, waar je echt van kunt ontspannen. In mijn geval is dat sporten, in de vorm van een klein stukje hardlopen of wat yoga oefeningen thuis op de mat. Beweging is voor mij belangrijk. Ook van een wandeling in de natuur kan ik enorm genieten en het zorgt ervoor dat ik me niet lusteloos voel aan het einde van de dag.

Herken jij je in dit verhaal en heb je tips? Deel ze dan met mij en wellicht kunnen we hier andere mensen mee helpen.

Liefs,
Iris

Ohm My Travel

India; love it, or hate it!

India, het land van chaos en heilige dieren. Ondanks dat ik geen directe reden heb om naar India af te reizen, kwam deze bestemming toch op mijn pad. Ergens wist ik van tevoren al dat ik India ging bezoeken, in Nederland had ik al een visum geregeld, maar met het idee om in een vrij weekend naar India te vliegen voor een kort bezoek. Het liep net even iets anders dan gepland, maar dat hebben jullie als het goed is al gelezen.

India is heftig, de geuren, de kleuren, de geluiden. Alles komt heel hard binnen. Elke minuut is een uitdaging. Je moet alle zintuigen gebruiken om goed bij de les te blijven. Iedereen die je onderweg ontmoet wil geld van je en je wordt de hele dag door opgelicht. Het is een vreemd, vermoeiend maar ook een zeer fascinerend land.

Ondanks bovengenoemde uitdagingen heb ik ook veel mooie dingen gezien, enkele hoogtepunten zijn de Taj Mahal, Lotus tempel, Lodi Gardens, geboorteplaats van Hare Krishna, Rishikesh (yoga hemel) en ontelbaar veel mooie tempels.

Mijn conclusie; India is niet te vergelijken met andere landen, het is een ingewikkeld land met veel eigen regels die afwijken van de wet, een land vol contradicties. India is als je het mij vraagt een land voor de gevorderde reiziger. Ik ben in ieder geval heel blij om weer door te reizen naar Nepal!

Liefs,
Iris

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ohm My Travel

Mijn dagen als vrijwilliger op de Shree Bhumeshwor Basic School

Het leven hier in de bergen is echt back to basics. Ik slaap in een origineel Nepalees huisje gemaakt van klei. Zonder deuren, ramen, gas, stromend water, elektriciteit of wc.
Koken doen we in een klein hutje naast het huis op open vuur. Alleen het vuur aanmaken kost ons al ruim een half uur.

Elke ochtend sta ik om 5 uur op, dan gaan we 1 uur lang schoonmaken en dingetjes in huis repareren, mocht dat nodig zijn. Van 6 tot 9 zijn we bezig met koken, eerst maken we de lunch klaar en vervolgens ons eigen ontbijt. Vaak komen er rond die tijd wat dames uit de buurt langs, om een klein hapje mee te eten. Na de afwas is het tijd om ons klaar te maken voor school. De school begint om 10 uur en het is nog even een stukje lopen voordat we bij de school zijn. De wandeltocht bestaat uit het doorsteken van rijstvelden, maisvelden, langs boerderijen en heuveltjes voordat we boven in het dorp bij de school uitkomen.

De school telt in totaal 60 kinderen en 9 leraren (die overigens nooit allemaal aanwezig zijn). De Shree Bhumeshwor Basic School is een lokale overheidsschool, gratis voor alle arme kinderen uit de buurt. De kinderen zijn allemaal zeer gemotiveerd tijdens de lessen, ze luisteren goed en zijn zeer respectvol. Dit maakt het lesgeven voor mij ook bijzonder waardevol. In eerste instantie dacht ik dat ik alleen de allerkleinsten les zou gaan geven, echter vanaf dag 1, geef ik in elke klas op elk niveau Engels. Ik had nooit gedacht dat ik dit zo ontzettend leuk zou vinden.

De directeur van de school laat mij compleet vrij, waardoor ik gelijk een enorm verantwoordelijkheidsgevoel krijg. Ik bereid braaf al mijn lessen voor en de kinderen luisteren dankbaar naar wat ik hun aanreik. Een belangrijk onderdeel van het onderwijs op de basisschool is het zelf schrijven en zingen van liedjes. Het is goed voor hun fantasie en taalontwikkeling, daarnaast maakt zingen energie vrij, waardoor ze zich blij voelen. Hoe mooi is dat?

Om 4 uur is de lesdag afgelopen en loop ik samen met Sita (mijn vriendin en lerares Engels) naar ons huisje. Daar gaan we eerst samen theedrinken en vervolgens koken voor het diner. Ook dit kost weer enige uren, ze besteden enorm veel aandacht aan eten (heel erg mindful).

Na het koken besteed ik mijn tijd aan het maken van tentamens voor de groepen 6,7 en 8. Sita heeft mij gevraagd tentamens te maken voor het hele jaar. Een superleuke opdracht waar ik vele uren mee bezig ben. Tijdens het maken van de tentamens komen er altijd een stuk of 4 – 5 kinderen langs met vragen. Het is hier een in en uitloop van kinderen die even gedag zeggen, een dansje willen laten zien of gewoon even willen kletsen. Voor mij is dit een bevestiging dat ze mijn aanwezigheid waarderen en mij als persoon respecteren.

Tegen een uurtje of 8 – 9 gaan we eten en na het eten gaan we gelijk naar bed. In bed kletsen we nog wat alsof we al jaren vriendinnen zijn. Dan blazen we de kaarsjes uit en gaan we slapen.

De kinderen gaan 6 dagen in de week naar school en op zaterdag zijn ze vrij. Op deze vrije dag besteed ik de eerste uren van de dag aan het helpen van lokale vrouwen een vak te leren. Het gaat hier om haken, het maken van rieten stoeltjes en het ontwerpen van sierraden. Door het leren van een vak kunnen ze zelf wat geld bijverdienen. In de meeste gevallen hebben de inwoners van de dorpen geen baan. Ze werken vaak lange dagen op het land om in hun eigen onderhoud te voorzien. Klagen doen ze trouwens niet, ze zijn altijd vriendelijk en ogen gelukkig met wat ze hebben.

Het is echt een enorme verrijking om een maand lang een compleet ander leven te hebben. Ik zou willen dat ik het eerder had gedaan, maar eigenlijk is het nooit te laat. Vier weken is te overzien en kan je al aardig wat meekrijgen van een andere cultuur.

Mocht je de wens hebben om eens vrijwilligerswerk te doen, dan kan ik het alleen maar van harte aanraden. Het is een onvergetelijk mooie ervaring, die je je hele leven met je mee zult dragen.

Alle liefs uit Nepal,
Iris

Ohm My Yoga

Yoga in het park!

Ohm My Yoga en Lotus Touch brengen je deze zomer yoga in het park!

In de maanden juli en augustus bieden we twee lessen per week aan in park randenbroek. Wil jij je yoga beoefening bijhouden deze zomer of ben je al een tijdje geïnteresseerd om yoga uit te proberen? Dan is dit je kans om soepel te worden/blijven op een flexibele manier! Je hoeft geen kaart te kopen, geef je simpelweg per les op.

Yoga in het ParkOp woensdag avond 19.15-20.30 & zaterdag ochtend 08.45-10.00 geven onze hatha yoga lessen rust voor je geest en maken tegelijkertijd je lichaam krachtiger en soepeler. We sluiten de les af met een lekker kopje thee.

 

Kom in verbinding met jezelf, de natuur en elkaar voor maar €8,- per les!

 

Iris 06-28540658 / Katerina 06-12456185
Ohm My Soul

Ohm My Soul Searching Saturday!

Regelmatig vraag ik mezelf af; wat doe ik hier op aarde? Wat is mijn passie? Waar doe ik het allemaal voor? Ik kan me vaak helemaal verliezen in deze grote levensvragen. Sommige vragen houden me echt maandenlang bezig. Herkennen jullie dit?

Een van de redenen waarom de vragen steeds terugkomen is denk ik doordat ik er eigenlijk niet veel mee doe. Ik kan er dagen last van hebben, maar tot een antwoord kom ik niet. Ik lees wat artikelen over een bepaald onderwerp of koop een boek en mijn honger is dan tijdelijk weer gestild.

Levensvragen zijn heel interessant en het kan je helpen om sturing aan je leven te geven. Vanaf nu wil ik elke zaterdag een levensvraag beantwoorden. Vooral om mijzelf te leren kennen, maar ook ter inspiratie voor jou, misschien herken je je wel in mijn verhaal, of triggert de vraag iets bij je. Mijn vraag voor vandaag luidt als volgt:

Waarom ben ik hier op aarde?

Welja, laten we gelijk met de moeilijkste vraag beginnen.

Een mooie gedachte die ik heb opgedaan uit een boek van Hans Stolp: Waarom wij naar de aarde kwamen, is als volgt: Jij bent hier op de wereld om liefde en licht te delen. Jij bent hier om je wijsheid te verspreiden en mensen nog bewuster te maken. Jij bent er, omdat we zonder jou niet compleet zijn.

Dat vind ik een zeer mooie gedachte, maar wat betekent dit nou eigenlijk? Als ik hier op aarde ben om de wereld te verlichten, dat is het mijn taak om deze energie en intentie ook daadwerkelijk uit te dragen. Maar hoe dan? Het is aan mij om een manier te zoeken waarop ik dit wil doen. Belangrijk is dat ik tijdens mijn zoektocht het naar mijn zin heb. Als je het naar je zin hebt, dan straal je dat uit. Ook dat is licht en energie.

Zelf geloof ik dat het belangrijk is om te investeren in jezelf, op het gebied van voeding, mentaal, fysiek en sociaal gebied. Wanneer je hierin investeert, dat wordt je de beste versie van jezelf en wie wil dat nou niet? Daarnaast streef ik ernaar om een bewust en betekenisvol leven te leiden.

Pablo

Zou het dan echt zo simpel zijn?

In dat geval moet je dus gaan onderzoeken wat jij echt leuk vindt, wat jij echt wilt. Zoek het antwoord van binnen en voel het. Dan kun je vanuit daar geven wat jij hier op aarde te brengen hebt.

Zo op papier lijkt het een haalbaar plan. Ik ga tijd vrijmaken in het onderzoeken naar wat ik echt leuk vind en ondertussen probeer ik zo veel mogelijk te genieten van deze zoektocht, zodat ik liefde en licht uitstraal. Ik zal jullie op de hoogte houden van deze zoektocht! Doen jullie mee?

Lieve groet,
Iris

Ohm My Running

Ohm My Running – Semi Marathon de Paris Race Report

Een korte flashback naar drie weken geleden, de dag dat ik de halve marathon van Parijs liep; ofwel de Semi Marathon de Paris. Helaas ben ik mijn runnershigh van die dag alweer kwijt, maar jemig wat was ik high. Ik heb echt intens genoten van de hele wedstrijd! Wat een ervaring! Ik neem jullie graag nog even mee naar DE dag.

D-Day

Het is 5 maart 2018 oftewel D-Day de wekker stond om half zeven,  het is zover, de dag van de halve marathon van Parijs. De dag waar ik al zo lang naar uit had gekeken. De dag waarop alles samen hoort te vallen; de maanden lange voorbereiding, de spanning, het gevoel te hebben niet goed voorbereid te zijn, de semi vastberadenheid om sowieso de eindstreep te gaan halen ook al kom ik kotsend, jankend of kruipend de finish over. Kortom; alle gevoelens die een mens kan hebben kwamen die ochtend voorbij. Er is geen weg meer terug, het is nu of nooit.

Als een echte “runner” had ik de avond daarvoor mijn outfit klaargelegd en mijn ontbijtje alvast voorbereid. Ik ren namelijk zeer goed op overnight oats. Dus mijn dag begon met een heerlijk zelfgemaakt ontbijtje en een banaan. Onderweg naar de start nam ik nog een grote kop thee die ik kocht in de metro. Een beetje extra vocht en warmte kan zeker geen kwaad.

Ruim op tijd kwam ik bij de locatie aan om mijn tas af te geven. Nog even snel een dixiebezoek om mijn zenuwplasje weg te brengen en ik ben klaar voor de start! Dat “nog even snel” viel enorm tegen. Ik heb bijna 45 minuten in de rij gestaan bij de dixies waardoor ik de officiële start van mijn tijdvak gewoon gemist heb.

21 natte kilometers

Eenmaal bij de start aangekomen begon het te regenen, dit was al wel voorspeld (de kans op regen die ochtend was 80 procent), maar dan is het toch een kleine teleurstelling als het daadwerkelijk begint te regenen als je net je eerste passen over de startlijn hebt gezet.

De eerste kilometers was ik alleen maar keihard aan het genieten! De regen deerde me niet echt. We liepen een hele mooie route langs de Seine, er was genoeg te zien onderweg. Tussen de tien en veertien kilometer kregen we een aantal tunnels achter elkaar, ik geloof een stuk of vier. NIET TE DOEN! Op zich waren ze goed te doen, maar mijn knie vond het iets minder leuk. Na de laatste tunnel begon ik een zeurderig gevoel in mijn knie te krijgen.

Niet teveel aandacht aan besteden en rustig in hetzelfde tempo proberen door te lopen. Iets na het 16 kilometer punt stond de laatste drinkpost. Hier heb ik even een pauze ingelast. Ik heb op mijn gemak een bekertje water naar binnen gewerkt, een plak koek en een stukje fruit, om me vervolgens op te maken voor de laatste kilometers. Dat was een verstandig besluit. Ik kreeg echt hernieuwde energie van mijn kleine pauze en het lukte me om hetzelfde tempo weer op te pakken.

Doodsmak

Ambulances reden af en aan, ik zag veel mensen wandelen en uitvallen tussen de 16 en 21 kilometer, maar gelukkig kon ik mijn eigen tempo vasthouden en kreeg ik niet de behoefte om te gaan wandelen. Ik voelde me nog aardig fris totdat op kilometer 19 een man achter me in elkaar zakte. Ik hoorde de doffe klap van zijn knieën tegen het asfalt, draaide me om en zag hem vervolgens naar achteren vallen met zijn hoofd op de grond. Het was alsof zijn lichaam het van het ene op het andere moment begaf. De schreeuw van onmacht van zijn hardloopmaatje hoor ik tot op de dag van vandaag nog steeds.

Mijn gedachten gingen gelijk met me aan de haal, terwijl ik nog maar 2 km van de finish verwijderd was; waarom moest ik per se een halve marathon lopen? Dat kan ook gewoon niet goed zijn voor een mens? Tegenover wie moest ik mezelf zo nodig bewijzen? Zo lang lopen is ook gewoon niet gezond.

De laatste loodjes

Oké Iris, schakelen, je bent er bijna, je gaat nu niet opgeven. Voor die man wordt goed gezorgd, dit hoef jij niet te doen. Jouw taak is nu om te finishen, je bent er bijna. Wat is nou twee kilometer? Even doorzetten, je kunt het! Ik weet niet hoe ik de laatste twee kilometer gedaan heb, maar het is me gelukt. Eenmaal over de finish kreeg ik een enorme lach-kick. Ik heb het “gewoon” gedaan! Ik heb een halve marathon gerent, en wat voor een! En check die medaille, echt zo mooi ♥♥♥

De voorbereiding verdient absoluut geen schoonheidsprijs, maar ik heb het gewoon gedaan! Zo trots. Dit was echt de mooiste en zwaarste run die ik ooit gedaan heb. Grappig genoeg heb ik nu (drie weken later) alleen maar zin om weer een nieuwe run te plannen. Uiteraard wel in het buitenland, dat geeft toch een extra dimensie aan de beleving. Dus ik ga even nadenken welke halve marathon ik volgend jaar ga lopen. Iemand nog leuke ideeën? Laat het me weten.

Zonnige hardloopgroet,
Iris